Zdarzało się nie raz i nie dwa, że do krośnieńskich klubów sportowych przychodzili wywodzący się z klubów z innych miast, znani w kraju zawodnicy o ustalonej renomie. Jednym z nich był niedoszły – mimo otrzymania powołania – młodzieżowy reprezentant Polski w piłce nożnej  Paweł Ernest Sulik, który w połowie lat pięćdziesiątych przyszedł z pierwszoligowej drużyny AKS Chorzów do grającego wtedy w III lidze „Włókniarza” Krosno. Potem znalazł się w zespole KKS „Legia”, a później szkolił juniorów KKS „Karpaty”, „Startu” Rymanów i LZS „Burza” Rogi.

Paweł Ernest Sulik urodził się 28 maja 1934 roku w Chorzowie (…). Jego pierwszym wychowawcą był Erwin Mikosz, który poznając się na jego talencie wyzwolił w nim ducha walki i nauczył rzetelności piłkarskiej. (…) Po trzech latach zajęć szkoleniowiec wprowadził go do zespołu pierwszoligowego. Zainteresowały się nim wtedy kluby z całego kraju.

W 1954 roku Sulik po spadku zespołu AKS Chorzów z pierwszej ligi przeniósł się do Krosna (…) i trafił do trzecioligowego zespołu „Włókniarza” Krosno, gdzie grał na pozycji stopera, ale tylko przez dwa sezony (…). Został powołany do odbycia zasadniczej służby wojskowej (…) i znalazł się w drugoligowej wtedy drużynie miejscowego Wojskowego Klubu Sportowego „Wawel”. (…) Był świetny jako libero i grał niemal bezbłędnie głową. (…) Tak solidną grę Sulika docenili w 1956 roku selekcjonerzy kadry narodowej. W rezultacie został powołany do młodzieżowej reprezentacji Polski. Nie pojechał jednak na zgrupowanie bo zanim do niego doszło doznał kontuzji łękotki, po której przeszedł operację. Przeniesiony wcześniej do cywila, otrzymał kilka intratnych ofert ze znanych w kraju klubów, między innymi z łódzkiego ŁKS.

I tym razem, w 1957 roku, Paweł Ernest Sulik wrócił do Krosna (…) i trafił do trzecioligowego wówczas zespołu KKS „Legia” (…). Ambitny, pracowity i zdyscyplinowany, dysponujący nienaganną techniką, po dawnemu dobrze się ustawiał i twardo „wchodził” w napastników, tak że ciągle był dla nich zaporą „nie do przejścia”. To między innymi dzięki niemu krośnieński zespół awansował wtedy do drugiej ligi. Grał w nim po spadku drużyny do III ligi do początku lat sześćdziesiątych, gdy już jako zawodnik MZKS Krosno zakończył karierę.  (…)

Po zakończeniu kariery zawodniczej Sulik uzyskał kwalifikacje trenerskie. Zajął się szkoleniem juniorów. (…) Zmarł 4 maja 1993 roku i został pochowany na krośnieńskim cmentarzu. Wielu prowadzonych przez niego wychowanków – starzych juniorów trafiło do pierwszego zespołu KKS Karpaty, skąd niektórzy przeszli później jeszcze wyżej.

Źródło: Stanisław Fryc, „W kręgu Karpat”, © Wydawnictwo Arete II.

Cały rozdział o Pawle Erneście Suliku, jak również wiele innych informacji o historii Karpat można przeczytać w w/w książce. Publikacja jest dostępna w sprzedaży w:
- Punkt Informacji Kulturalno – Turystycznej, ul Rynek 5;
- Księgarnia „Pegaz”, ul. Czajkowskiego 11.